Javascript in your browser is switched off, or you are using an old browser (IE6, IE7, IE8), which is no longer supported. This site will not work properly, or its functions will be significantly reduced (you will not have access to most of the functionality). We recommend using the latest browsers. (FireFox, Chrome, Opera)
Tradycje hutnictwa na ziemiach polskich sięgają pochodzących sprzed 2 tys. lat dymarek odkrytych na północnych stokach głównego pasma Gór Świętokrzyskich, w rejonie Nowej Słupi. W pierwszych wiekach naszej ery, ten rejon hutnictwa zaliczał się do największych w Europie. W średniowieczu rozwijało się tu górnictwo i hutnictwo, przetwórstwo metali, produkcja broni. Wydobywano rudy ołowiu, miedzi i srebra. Obfitość występowania rud żelaza na terenie regionu świętokrzyskiego zadecydowała, że powstało tu duże skupisko hut i manufaktur metalowych nazwanych Zagłębiem Staropolskim. Kiedy wyczerpały się złoża miedzi i ołowiu, w Zagłębiu Staropolskim zaczęło dominować przetwórstwo żelaza. W osiemnastowiecznej Polsce wytwarzano tu 80% krajowej produkcji. Najsilniejszy rozwój Staropolskiego Okręgu Przemysłowego nastąpił dzięki inicjatywie Stanisława Staszica i Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, w I połowie XIX wieku. W II połowie XIX w. rozwój został zhamowany z przyczyn politycznych (powstania, utrata autonomii), jak również stosowania starych, nieopłacalnych metod produkcji. Rolę kluczowego ośrodka przemysłowego przejęło coraz dynamiczniej, w oparciu o nowe technologie, rozwijające się Zagłębie Dąbrowskie.